Interview Sanne De Greef

12-09-2005

Sanne de greef is de auteur van de Superpuber serie. Binnenkort komt bij uitgeverij Kluitman haar tweede boek uit.
Een reden voor mediareviews.net om dit jonge talent te interviewen

Vorig jaar kwam je debuut uit: Superpuber en het Hersenspoelhotel. En deze maand kunnen we het vervolg hiervan verwachten: Superpuber en jongens met Menselijke Trekjes. Zou je in het kort kunnen vertellen waar deze boeken over gaan?
Beide boeken gaan over Iris en haar vele, vele vijanden. Iris is koppig, geobsedeerd door Star Trek en heeft vele alter-ego’s, waaronder James Bond, Badjasninja, De Menselijke Bliksemflits, SuperPuber en “Iris de Heldhaftige, Schrik van de Onderwereld”. Ze houdt een dagboek bij waarin ze verslag doet over haar leven, voor het geval haar lerares Nederlands haar besluit te hersenspoelen, of ze te grazen wordt genomen door SuperNerd. Om een lang verhaal kort te maken: Iris is eigenlijk gewoon knettergek :)

Lijkt Iris uit de Superpuber op jou? Zo ja, kun je wat gelijkenissen noemen?
Ehm…tja…*kuch*… ander onderwerp!

Gezien het feit dat je een serie schrijft: Is het niet lastig om telkens weer nieuwe situaties te verzinnen, zodat je lezer constant allerlei verrassingen tegenkomt?
Ik haal mijn inspiratie uit het dagelijkse leven, zolang ik mezelf niet in een kast opsluit, zal ik kunnen schrijven. Er gebeuren genoeg dingen die mij ideeën geven voor Iris’ volgende blunder. Als ik bijvoorbeeld in de trein zit, zie ik zoveel mensen met aparte trekjes, waar ik Iris’ nieuwste liefde of vijand op kan baseren. “Ik ben een weegschaal” (die voor het eerst van zich laat horen in SuperPuber en Jongens met Menselijke Trekjes) is bijvoorbeeld gedeeltelijk gebaseerd op een jongen met uitzonderlijk grote pupillen, die een half jaar geleden naast me kwam zitten in de trein. Hij keek me een beetje wazig aan, grinnikte en probeerde me vervolgens te “vermaken” door vanaf station Gouda Goverwelle helemaal tot Rotterdam Centraal, non-stop AFGRIJSELIJKE zweefmuziek te draaien. Ik krijg nog steeds hoofdpijn als ik eraan denk, maar ik had dankzij hem wel genoeg inspiratie voor zeker tien pagina’s.

Je hoort bij de serie 'jong talent' van Uitgeverij Kluitman. Wat vind je van het initiatief van Kluitman om jonge schrijvers ook een kans te geven?
Een erg goed idee natuurlijk! Ik stuurde mijn manuscript als eerste naar Uitgeverij Kluitman en het was meteen “raak”. Ik heb dus geen ervaring met andere uitgeverijen, maar ik hoor veel dat jonge mensen (en vaak ook kinderen) hun verhaal opsturen, maar vervolgens niet echt serieus worden genomen vanwege hun leeftijd. Dit is niet alleen oneerlijk, maar ook zonde. Wat als het verhaal erg goed is? Natuurlijk is die kans bij kinderen of jonge mensen kleiner omdat ze vaak minder ervaring hebben, maar er zijn ook uitzonderingen die gewoon een kans verdienen om hun werk aan het grote publiek te tonen. Ook als deze schrijvers een jaar later hun eerste boek nog eens lezen en zich vervolgens het liefst onder een groot rotsblok zouden willen verstoppen.

De omslagen van je boeken zijn erg vrolijk en felgekleurd. Ze vallen goed op in de winkels. Wat vind je er zelf van?
Dat roze was in het begin even schrikken, denk terug aan alle keren dat je op de eerste maandag van de maand in de klas in slaap bent gevallen en vervolgens tegen het plafond schoot wanneer het luchtalarm ging, maar dan op juist op een heel positieve manier…volgt iedereen me nog? Het groen van mijn tweede boek is wat rustiger, maar dat heeft naar mijn idee ook wel weer iets. Ik ben ook heel tevreden met de illustraties, Ien van Laanen is er in geslaagd Iris precies zo af te beelden zoals ik haar in mijn hoofd zag en er zijn niet veel mensen die dat kunnen.

Heb je ook plannen voor andere boeken, buiten de Superpuber serie om?
Heel veel, misschien wel te veel. Ik kan niet kiezen! Ik heb me wel voorgenomen dit binnenkort eens te doen, anders doe ik alles tegelijk en wordt het wel een heel vreemd boek, zelfs voor mijn doen. ;)

Wat deed het met je toen je vorig jaar te horen kreeg dat jouw manuscript uitgegeven zou worden?
Ik was na een paar e-mails en telefoontjes uitgenodigd om een keer langs te komen bij de uitgeverij. Toen ze me uiteindelijk vertelde dat het echt zou worden uitgegeven, deed ik niet veel meer dan met mijn ogen knipperen, een beetje nerveus aan mijn haar frunniken en heel onhandig vragen waar het toilet was. Pas toen ik in de trein naar huis zat, drong het een beetje tot me door en stuiterde ik als een idioot door de hele coupé tot groot ongenoegen van mijn medereizigers.

En aangezien je nu al weet wat je kunt verwachten, is het gevoel nu anders vergeleken met vorig jaar?
Het is nog steeds heel onwerkelijk. Ik kan me niet voorstellen dat mensen mijn eerste boek gelezen hebben en het is heel vreemd om mailtjes te krijgen van mensen die zich op het tweede deel verheugen en om een handtekening vragen. Ik weet eigenlijk nog steeds niet wat ik kan verwachten omdat ik nu voor het eerst met “trouwe” fans te maken heb. Het is nog even vreemd als de eerste keer, maar niet minder leuk!

Heb je nog tips voor mensen die graag een boek willen schrijven?
Lees veel andere boeken. Laat je niet ontmoedigen door dingen als het moeten maken van boekverslagen en andere opdrachten waarbij je“verplicht” naar de bibliotheek moet, want lezen kan namelijk echt heel leuk zijn! Verder vergroot het je woordenschat en zie je hoe anderen het hebben aangepakt. Haal verder inspiratie uit iedereen die je kent en alles dat je meemaakt. Er zijn bepaalde dingen die je helpen met schrijven. Die dingen zijn vaak persoonlijk, maar wat voor mij vaak werkt, is het draaien van muziek als ik een bepaalde sfeer wil neerzetten. Zorg er wel voor dat de muziek past bij je verhaal; het nieuwste nummer van Slipknot, of de soundtrack van Mortal Combat draaien terwijl je een romantische zwijmelscène probeert te schrijven, is misschien niet zo’n goed idee.

Door: S. Peters




<--- Pagina terug



©2005 - 2006 mediareviews.net