Wat moet je verwachten van een openingsband op een festival als Huntenpop? Het antwoord is vrij simpel: Niets, zoals bij alle openingsbands op een willekeurig festival. Het grote voordeel hiervan is dat je compleet verrast kan zijn door de show die zo’n band neerzet. Zo is het dus ook het geval bij Xystus. 
Op voorhand door mij gezien als nummer 13 in het dozijn van Nedergoth bands, maar ze weten enorm te overtuigen. Roosbeef
Roosbeef is de winnaar geweest van de Kunstbende, een goede prestatie en wanneer je ze live ziet, zie je ook dat ze dit duidelijk verdiend hebben. De band maakt een muziekstijl die niet goed te benoemen is. Het is origineel, het klinkt lekker en je wilt er graag meer van horen.Zangeres en tevens toetseniste van de band is Roos. Haar knalrode haar valt meteen op. Op het podium komt ze lekker spontaan over en de interactie met het publiek is erg goed.
Ook de andere bandleden laten duidelijk hun enthousiasme zien en brengen dit goed over op het publiek. Af en toe gebeuren er wat stuntelige dingen op het podium, maar dat is te vergeven, gezien het talent van deze band.
Out of Many
Out of Many, een leuke reggae band die het hele publiek meekrijgen in hun gezellige swingende show. Hun kledij is erg opvallend, maar past perfect bij de muziek die ze maken. Zodra je ze hoort heb je al de neiging om mee te doen op de maat van de vrolijke muziek. Een groot nadeel was echter dat de band een probleem had met de opkomst van de drummer. Deze was nergens te bekennen en een kwartier later werd er door de bandleden: ‘nog heel even!’ geroepen.
Doordat de drummer zo laat kwam, kon Out of Many hun setlist niet afmaken. Erg zonde, want hierdoor werd het optreden op een nogal botte manier afgebroken. Natuurlijk is dit te begrijpen, want er zijn meer bands die hun ding willen laten zien. Toch was dit echt een gemiste kans, aangezien ze het wél in huis lijken te hebben.
Je Moeder
Tja... Als je op het programma een band ziet staan die zichzelf Je Moeder noemt, begin je toch wel heel erg aan de kwaliteit hiervan te twijfelen. Allemaal vooroordelen, want de band weet een prima show neer te zetten.De metal, gemixed met rap en af en toe wat reggae ertussendoor is erg origineel. Elk bandlid lijkt een andere stijl te hebben. Je Moeder heeft twee zangers, die in het Nederlands rappen. Ze springen van de ene naar de andere kant en rennen vervolgens weer terug naar de plek waar ze vandaan kwamen. Ook de bassist, gitarist en toetsenist springen even vaak en ook de drummer is erg energiek.
En die energie komt ook bij het publiek terecht, dat zich erg vermaakt met de muziek en op een zelfde manier uit zijn dak gaat. De zangers hebben humor en spreken op een leuke manier met het publiek.
Voor mij was Je Moeder een grote verrassing. En een heuse meevaller. Een erg leuke manier om je publiek op deze manier te verrassen. Ik waardeer de keuze van de bandnaam erg en zie er de humor wel van in.
The Clementines
Wanneer je The Clementines ziet, valt het meteen op dat deze jongens nog helemaal niet zo oud zijn. Stuk voor stuk zijn ze een jaar of vijftien/zestien. Deze vier heren laten zien dat je niet oud hoeft te zijn om talent te hebben. Ze weten prima met hun instrumenten overweg te kunnen en creëren een stijl die wat weg heeft van rock, maar ook weer niet.
De zang wordt door zowel de gitarist als de bassist gedaan. Dit zorgt voor een leuke afwisseling. Beiden hebben ze namelijk een hele andere stem.
Soms staan de bandleden van The Clementines een beetje stijfjes op het podium. Iets meer pit had best gemogen, het oog wil immers ook wel wat. Toch is het ze niet kwalijk te nemen en scheelt het dat de muziek al een boel goed maakt.
Mostly Autumn
Klokslag half vier is het dan eindelijk tijd voor Mostly Autumn. Na deze band al twee keer aan het werk te hebben gezien weet ik al een beetje wat te verwachten, maar toch is het afwachten wat ze deze keer gaan doen.
Het krappe uurtje wat ze toebedeeld hebben gekregen is natuurlijk veel te kort voor Mostly Autumn en daarom wordt er een greatest hits setlist gespeeld met enkele nummers van de nieuwe Storms over still water.
Het is geweldig om te zien dat aan het begin van het concert er slechts een handjevol mensen te vinden is in de Hester-tent, maar aan het einde is de tent goed gevuld.
Nummers als Spirit of autumn past en Evergreen worden goed ontvangen. Zangeres Olivia komt nog even meezingen tijdens Never the rainbow, vanwege tijdgebrek deze keer geen Bryan Josh vs. Olivia battle helaas. Maar ondanks dat toch een geweldig nummer.
Ga deze band zien als ze in de buurt komen.
Epica
Wat moet je anno 2005 nog over Epica zeggen? Dat ze enorm populair zijn en hier ook alles aan doen om dat te bereiken? Dat hierdoor de IJsselhunten tent bomvol staat?
Nee dat hoeft allemaal niet meer natuurlijk. Epica is hot en Huntenpop heeft het gemerkt. Epica kwam, zag en overwon. Vooral de interactie met het publiek door Simone en Mark is prima.
Ondanks de lovende woorden hiervoor weet Epica mij wederom niet te overtuigen. Misschien komt het door de hitte in de tent of misschien wel door wat anders.
Wat Epica doet, doen ze enorm goed en spreekt heel veel, voornamelijk meiden, aan. Maar ik heb het wel een beetje gehad met deze stijl. Tijd voor iets nieuws!
Door: S. Peters en M. Maessen
<--- Pagina terug
©2005 - 2006 mediareviews.net